ตื่นปีใหม่ ( พระราชนิโรธรังสี คัมภีรปัญญาวิศิษฎ์)

ตื่นปีใหม่ ( พระราชนิโรธรังสี คัมภีรปัญญาวิศิษฎ์)

ทุกคนที่เกิดมามันมีการเปลี่ยนแปลงยักย้ายไปตลอดอายุของเรา ความแก่ของเรานั่นน่ะมันหมดไปๆ แต่ว่า วัน เดือน ปี นั้นมันของเก่าอยู่ คนยังพากันไปตื่นเงาตนเองเห็นว่าปีเก่าหมดไป ปีใหม่มาเลยตื่นเต้นกัน

ความเป็นจริงตัวของเรานี้ต่างหากที่มันหมดไป ไม่ใช่วัน เดือน ปี หมดไป ครั้นมองเห็นตัวเราหมดไปแล้วไม่ต้องตื่นเต้นกับของพรรค์นั้น ไม่ต้องตื่นเต้นกับวันปีใหม่ ปีใหม่อันนั้นมันหมุนไปตามเรื่องของมัน วันหนึ่ง เดือนหนึ่ง ปีหนึ่ง อันนั้นเป็นสมมุติบัญญัติขึ้นมา

อันที่ควรจะตื่นเต้นนั้น ควรตื่นเต้นที่ตัวของเราว่า วันหนึ่งๆ เดือนหนึ่ง ปีหนึ่ง เราเจริญขึ้น หรือว่า เสื่อมลง อันนั้นต่างหาก

เราเห็นความเสื่อมความเจริญของเรา แท้จริงร่างกายของเรามันเจริญขึ้นไม่มีหรอก มีแต่เสื่อมลง มันเกิดขึ้นมาแล้วก็เสื่อมลงทุกทีๆ อันนี้เป็นความแก่ของร่างกาย ควรมองดูจิตใจของเรา ทำใจของเราให้มันแก่ขึ้น คือ ทำใจของเราให้แก่กล้าด้วยคุณธรรม อันนั้นเป็นของเราอย่างแท้จริง

ให้คิดถึง การทำทาน การรักษาศีล การทำสมาธิ

จึงควรตื่นอย่างนี้ ตื่นความดีเราดีกว่าว่าเราได้ทำดีแล้ว ตื่นอันนี้แหละ

ดีกว่าตื่นธรรมดาที่เขาตื่นปีใหม่กันในบ้านในเมืองนั้น

ความตื่นในตัวของเรานั้นเป็นของดีมาก เป็นเหตุให้รู้สึกตื่นตัวทำความดีทั้งทางกายและทางใจ

นี่พูดถึงเรื่องปีใหม่ ที่สมมุติบัญญัติว่าปีใหม่ แท้จริงไม่ใช่ของใหม่หรอกของเก่านั่นแหละ ตะวันขึ้นก็ของเก่า ตะวันตกก็ของเก่า วันหนึ่งๆ ก็คือตะวันขึ้นถึงตะวันตก เรียกว่า วันหนึ่งแล้วก็มากำหนดจดจำกันว่า 30 วันก็เป็น

1 เดือน 12 เดือน ก็เป็น 1 ปี อันที่จริงแล้วก็เท่าเก่านั่นแหละ ตะวันขึ้น แล้วก็ตะวันตก สมมุติบัญญัติไปเท่าไรๆ มันก็ของเก่า ส่วนที่เป็นของจริงนั้น มันคร่าชีวิต อายุของเราต่างหาก อายุชีวิตของเรามันหมดไปๆ


คัดลอกบางตอนจาก หนังสือพระธรรมเทศนา ของหลวงปู่เทสก์
พิมพ์เนื่องในวาระครบ 2 ปีแห่งการละสังขาร 17 ธันวาคม 2539

http://www.dhammajak.net/board/viewtopic.php?t=1034